Kategoria: Bez kategorii

Posiedzenie Zespołów Parlamentarnych

Posted on by Fundacja OZZ

W piątek 13 listopada, odbyło się zdalne posiedzenie Parlamentarnego Zespołu ds. Cukrzycy, oraz Parlamentarnego Zespołu ds. Zdrowia Publicznego. Na zaproszenie Przewodniczących Zespołów: odpowiednio Pani poseł Ewy Kołodziej i Pana posła Rajmunda Millera w posiedzeniu wziął udział dr hab. Dominik Olejniczak. Posiedzenie swoją obecnością uświetnili Marszałek Senatu RP prof. Tomasz Grodzki, Wicemarszałek Sejmu RP Małgorzata Kidawa-Błońska, przewodnicząca Senackiej Komisji Zdrowia Beata Małecka-Libera, a także posłanka na Sejm VII i VIII kadencji lek med. Lidia Gądek.

W spotkaniu udział wzięli także przedstawiciele organizacji pacjenckich, a także organizacje pozarządowe, w tym Fundacja Najsłodsi, która była także gościem V Warszawskich Dni Promocji Zdrowia.

Główną tematyką posiedzenia była cukrzyca w dobie COVID. Zagadnienie to omówiono zarówno z perspektywy lekarza diabetologa (prof. dr hab. n. med. Maciej Małecki, Past Prezes Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego), jak i lekarza rodzinnego (lek med. Michał Sutkowski, Prezes Warszawskich Lekarzy Rodzinnych). Perspektywę pacjentów przedstawiła Anna Śliwińska- Prezes Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków.

O roli pielęgniarek w walce z cukrzycą opowiedziała Alicja Szewczyk- konsultant krajowy ds. pielęgniarstwa diabetologicznego, Polska Federacja Edukacji w Diabetologii

Zagadnienie Potrzeby zmiany wizerunkowej choroby i retorycznych środków komunikacji z pacjentem podjął Michał Figurski z  Fundacji Najsłodsi.

Obok wielu ciekawych wniosków, jednoznacznie wybrzmiała potrzeba edukacji nie tylko pacjentów, ale i całego społeczeństwa. Po raz kolejny w debacie publicznej podkreślono konieczność wprowadzenia do szkół wychowania zdrowotnego- w formie osobnego przedmiotu, co podkreślił dr hab. Dominik Olejniczak. Inicjatywę tą mocno wspiera również Rzecznik Praw Pacjenta, co stwarza szanse, iż inicjatywa ta ma- w perspektywie czasu- szanse powodzenia.

Cukrzyca w dobie COVID-19:
·        Perspektywa lekarza diabetologa – prof. dr hab. n. med. Maciej Małecki, Past Prezes Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego,
·        Perspektywa lekarza rodzinnego – dr Michał Sutkowski, Prezes Warszawskich Lekarzy Rodzinnych,
·        Perspektywa przedstawiciela pacjentów – Anna Śliwińska, Prezes Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków,

II. Cukrzyca i pielęgniarki – Alicja Szewczyk, konsultant krajowy ds. pielęgniarstwa diabetologicznego, Polska Federacja Edukacji w Diabetologii,
III. Cukrzyca, otyłość, zajadanie emocji – okiem psychodietetyka – Michalina Batóg,
IV. Potrzeba zmiany wizerunkowej choroby i retorycznych środków komunikacji z pacjentem – Michał Figurski, Fundacja Najsłodsi.

Prezentacje ekspertów można pobrać pod linkiem

[Blog #133] Światowy Dzień Cukrzycy

Posted on by Fundacja OZZ

fozz-post-20201113mgr Aleksandra Kielan – Dyrektor Biura Fundacji Obywatele Zdrowo Zaangażowani, doktorantka w Zakładzie Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Światowy Dzień Cukrzycy to międzynarodowe święto, obchodzone corocznie 14 listopada, w rocznicę urodzin odkrywcy insuliny, Fredericka Bantinga, ustanowione przez Międzynarodową Federację Diabetologiczną (ang. International Diabetes Federation, IDF) w 1991 roku, w 70. rocznicę odkrycia hormonu (1921).

Cukrzyca to przewlekła choroba metaboliczna wynikająca z zaburzonego wydzielania lub działania insuliny – hormonu produkowanego przez trzustkę.

Istnieją dwa główne typy cukrzycy – cukrzyca typu 1 i cukrzyca typu 2. Czym się od siebie różnią? Przyczyną cukrzycy typu I jest zniszczenie komórek beta trzustki, odpowiedzialnych za produkcję i wydzielanie insuliny. Występuje najczęściej u dzieci i ludzi młodych oraz u dzieci; nie można zapobiec jej wystąpieniu, a jedynym sposobem leczenia tej cukrzycy jest podawanie insuliny, dieta i aktywny tryb życia (wysiłek fizyczny). Warto zauważyć, że jedynie 15-20% osób z cukrzycą ma właśnie ten typ cukrzycy. Zdecydowana większość, bo ponad 80% cukrzyków, to osoby z II typem cukrzycy. Najczęściej dotyka ona osoby starsze, przy czym przyczyną podwyższonego poziomu glukozy we krwi nie jest brak insuliny, ale jej nieprawidłowe działanie w organizmie (oporność na działanie insuliny). Leczenie cukrzycy typu II opiera się na stosowaniu odpowiedniej diety, wysiłku fizycznego oraz doustnych leków przeciwcukrzycowych, choć część chorych z czasem przechodzi na insulinę.

Cukrzyca jest chorobą, która z początku może nie dawać żadnych objawów, a jednak jej konsekwencje mogą być bardzo poważne. Co prawda nie da się jej jeszcze wyleczyć, ale można ją bardzo skutecznie kontrolować, by nie dopuścić do groźnych powikłań. Warunkiem jest  jednak, regularna kontrola glikemii (czyli zawartości cukru we krwi) oraz stosowanie się do wskazówek lekarza i dietetyka.

Dane Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) wskazują, że według szacunków w 2014 r. na świecie żyło 422 mln dorosłych z cukrzycą, a dane statystyczne mówią o około 2,3 miliona osób chorujących na cukrzycę w Polsce (szacuje się, ze ich rzeczywista liczba wynosi nawet 3,5 miliona).

Jak cukrzyca jest postrzegana z perspektywy pacjenta? Kobieta chorująca na cukrzycę typu II od blisko 10 lat tak opisuje swoje doświadczenie:

„Gdyby nie wyniki badań, to wcale nie przypuszczałabym, że jestem chora na cukrzycę. Choroba zmieniła moje życie – branie wielu tabletek o konkretnej godzinie, konieczność zrezygnowania z ulubionych potraw, systematyczne samodzielne mierzenie poziomu cukru i konieczność częstego kontaktu z lekarzem, spowodowały, że czuję się zniewolona przez tę chorobę. Mój styl życia musiał się zupełnie zmienić, a nawet po tak długim czasie życia z tą chorobą nie mogę powiedzieć, że się do niego przyzwyczaiłam. Poza cukrzycą mam zdiagnozowane również nadciśnienie tętnicze, co potęguje liczbę zażywanych leków i właśnie z tym wiąże się moja największa obawa – konieczność zażywania dużej liczby leków do końca życia.”

[Blog #132] Przeszczepianie narządów

Posted on by Fundacja OZZ

fozz-post-20201106 dr hab. n. med. i n. o zdr. Anna Staniszewska – Prezes Zarządu Fundacji Obywatele Zdrowo Zaangażowani, adiunkt w Katedrze i Zakładzie Farmakologii Doświadczalnej i Klinicznej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Ponad 50-ąt lat temu w Polsce dokonano pierwszego udanego przeszczepienia narządu. Organem tym była nerka pobrana od zmarłego dawcy. Natomiast już 30 lat temu miał miejsce pierwszy udany w naszym kraju przeszczep serca. Transplantacja (przeszczepienie) narządu jest „ostatnią deską ratunku” dla osoby chorej. W przypadku niektórych narządów i tkanek dawcą może być osoba żyjąca, lecz znacznie częściej organy i tkanki pobiera się od osób zmarłych. Narządy i tkanki można pobrać od zmarłych, którzy za życia nie wyrazili sprzeciwu na pobranie. Osoba żyjąca musi wyrazić zgodę na dawstwo. W przypadku pobrania od osób zmarłych, biorca, któremu przeszczepiono narząd nie zna jego danych, tak stanowi polskie prawo. W przypadku dawców żywych te informacje są jawne, np. kiedy rodzic oddaje nerkę dziecku. Nie każdy człowiek, pomimo takiej woli, może zostać dawcą. Dawca przechodzi szereg badań, wykluczających choroby, będące przeszkodą w transplantacji, a także inne badania pod kątem zgodności tkankowej. Osoba, która wyraża zgodę na oddanie po śmierci swoich tkanek i narządów do przeszczepienia może własnoręcznie podpisać oświadczenie woli, które powinna nosić przy sobie. Oświadczenie woli ma charakter jedynie informacyjny. O swojej decyzji powinna także powiedzieć swoim najbliższym, którzy powinni ją uszanować. Natomiast osoby, które nie chcą, aby po ich śmierci pobrać od nich narządy mogą dokonać zgłoszenia takiego sprzeciwu, który wyraża się w formie:

1) wpisu w centralnym rejestrze sprzeciwów na pobranie komórek, tkanek i narządów ze zwłok ludzkich;

2) oświadczenia pisemnego zaopatrzonego we własnoręczny podpis;

3) oświadczenia ustnego złożonego w obecności co najmniej dwóch świadków, pisemnie przez nich potwierdzonego.

Co warto podkreślić, religie chrześcijańskie popierają przeszczepianie narządów.

Podejmując świadomą decyzję dotyczącą zgody lub sprzeciwu na pobranie narządów po śmierci, należy pamiętać, iż każda osoba jest potencjalnym dawcą organów, ale także może być ich biorcą.

Badanie ankietowe #WEŹSIĘZBADAJ!

Posted on by Fundacja OZZ
123239750_3459256777497393_3445770502162472019_n
❓Jaki jest nasz stosunek do wykonywania badań profilaktycznych?
❓ Czy czas pandemii SARS-CoV-2 w jakikolwiek sposób wpłynął na nasze decyzje w tej kwestii?
Serdecznie zachęcamy do wypełnienia krótkiej ankiety dotyczącej wykonywania badań profilaktycznych PRZED i W TRAKCIE TRWANIA pandemii SARS-CoV-2 💻
Bardzo chcemy poznać odpowiedzi na te pytania, dlatego prosimy o wsparcie naszego projektu i podzielenie się własnym doświadczeniem dotyczącym wykonywania badań profilaktycznych 💪
Wszystkim ochotnikom bardzo dziękujemy i prosimy o udostępnianie naszej ankiety dalej! 🔁

[Blog #131] Światowy Dzień Walki z Otyłością

Posted on by Fundacja OZZ

fozz-post-20201030-post2 (1)dr hab. n. med. i n. o zdr. Dominik Olejniczak – Członek Zarządu Fundacji Obywatele Zdrowo Zaangażowani, adiunkt w Zakładzie Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

24 października obchodzony jest Światowy Dzień Walki z Otyłości. Otyłość, choć to problem zdrowotny istniejący w powszechnej świadomości, wciąż niewiele osób kojarzy go z chorobą którą w istocie jest. Stanowi on także tło dla innych problemów zdrowotnych, między innymi chorób układu krążenia, chorób metabolicznych,  czy chorób układu kostnoszkieletowego, ale także problemów psychicznych, czy społecznych, związanych z brakiem akceptacji w społeczeństwie, dyskryminacją, czy brakiem samoakceptacji.

„Przyczyny otyłości są bardzo liczne a patogeneza niezwykle złożona. Dzisiejsza cywilizacja, obciążenia genetyczne, epigenetyczne, czynniki psychologiczne i społeczne, stres, niezdrowy styl życia, stałe przyjmowanie niektórych leków – to wszystko może prowadzić do rozwoju otyłości”, przyznaje prof. dr hab. n. med. Paweł Bogdański, internista oraz hipertensjolog, kierownik Katedry Leczenia Otyłości, Zaburzeń Metabolicznych i Dietetyki Klinicznej Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu.  „Postrzeganie otyłości jako efektu lenistwa i słabego charakteru to ogromne uproszczenie i duży błąd. Brak rzetelnej edukacji w społeczeństwie tylko napędza rozwój tej choroby cywilizacyjnej. Taka niewiedza niesie za sobą jednocześnie liczne bariery w życiu codziennym – m. in. brak dostosowania gabinetów lekarskich, zaplecza diagnostycznego czy nawet wspólnych miejsc użytku publicznego do potrzeb osób z nadmierną masą ciała. Niestety tego typu bariery mogą automatycznie prowadzić do szerzącej się stygmatyzacji osób chorujących na otyłość – podsumowuje prof. Bogdański.

Należy podkreślić, iż leczenie otyłości jest skomplikowanym  i długotrwałym procesem. W działania terapeutyczne musi być zaangażowany nie tylko lekarz, ale też dietetyk, fizjoterapeuta, czy psycholog. Konieczne jest też zaangażowanie samego pacjenta; stosowanie się do zaleceń i aktywne działania na rzecz zdrowia na wszystkich płaszczyznach, a także duża cierpliwość i wytrwałość. Niezwykle istotne może tu okazać się wsparcie bliskich osób, pomagających pacjentowi w walce z chorobą.

Redukcja masy ciała, z czasem wpływa na lepsze samopoczucie, zarówno w sferze fizycznej, jak i psychospołecznej.

[Blog #130] Dieta dla serca

Posted on by Fundacja OZZ

fozz-post-20201002

 dr hab. n. med. i n. o zdr. Anna Staniszewska – Prezes Zarządu Fundacji Obywatele Zdrowo Zaangażowani, adiunkt w Katedrze i Zakładzie Farmakologii Doświadczalnej i Klinicznej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Co jakiś czas pojawiają się doniesienia o nowych dietach. Najczęściej termin dieta kojarzy się nam z dietą odchudzającą. Tymczasem dieta to tak naprawdę sposób odżywiania. Można wyodrębnić różne rodzaje diet, np. dietę zwyczajową, dietę leczniczą czy eliminacją. Przygotowując plan odżywiania należy wziąć pod uwagę różne czynniki, m.in. choroby towarzyszące, preferencje kulinarne, potencjalne alergie na składniki poszczególnych pokarmów, tryb życia, czy ewentualne zaburzenia połykania.

Z okazji Światowego Dnia Serca, warto przypomnieć jaki jest najbardziej optymalny sposób odżywiania pozytywnie wpływający właśnie na serce. Po pierwsze warto pamiętać, aby posiłki były urozmaicone, bowiem poszczególne pokarmy zawierają różne składniki odżywcze, w różnorodnych proporcjach. Po drugie istotna jest liczba posiłków, najczęściej zalecane jest spożywanie 5 posiłków w odpowiednich odstępach czasu. Nie mniej istotne jest nawadnianie organizmu, najlepiej wodą, zaś unikanie słodkich napojów. Ponadto w codziennej diecie nie może zabraknąć świeżych warzyw i owoców, z przewagą tych pierwszych. Natomiast co najmniej dwa razy w tygodniu zaleca się spożywanie ryb. Pozytywnie na serce oraz ciśnienie tętnicze krwi wpływa obniżenie zawartości soli. Zamiast niej warto dosmaczać potrawy ziołami.  Słodycze powinny gościć na stołach jak najrzadziej (1-2 razy w tygodniu). Ze słodkich przekąsek powinny szczególnie zrezygnować ludzie z nadwagą, otyłością, cukrzycą, nieprawidłowym stężeniem cholesterolu i/lub trójglicerydów. Wszystkie powyżej wymienione stany negatywnie wpływają na funkcjonowanie serca. Zalecane pokarmy obejmują także produkty zbożowe, takie jak np. pełnoziarniste pieczywo, gruboziarniste kasze. W zbilansowanej diecie nie może także zabraknąć nabiału, obejmującego mleko i sery o ograniczonej ilości tłuszczu, przetwory mleczne w postaci kefiru, jogurtu, a także białko jaj. Wśród zalecanych produktów mięsnych znajduje się indyk, kurczak, królik i dziczyzna. Zbawienny wpływ na serce mają także orzechy laskowe, włoskie oraz migdały. Z tłuszczy należy wybierać oliwę z oliwek.

Należy wybierać świeże produkty i zapoznawać się z informacjami zamieszczonymi na opakowaniach produktów. Do zbilansowanej diety, warto dołożyć zrównoważony wysiłek fizyczny, by cieszyć się zdrowiej jak najdłużej.

Policy Evaluation Network

Posted on by Fundacja OZZ

Członek naszej Fundacji, dr hab. Dominik Olejniczak, wziął udział dużym projekcie badawczym pt. „PEN Policy Evaluation Network”. Projekt finansowany jest ze środków europejskich i realizowany w dużym konsorcjum międzynarodowym. Jednym z jego celów jest dokonanie oceny wdrożenia przez władze publiczne rozwiązań kształtujących środowisko żywności w 13 aspektach (domenach), poprzez odniesienie podejmowanych w Polsce działań do wskaźników The Food Environment Policy Index oraz międzynarodowych najlepszych praktyk.

Certyfikat EPI Olejniczak (1)-1

[Blog #129] Sprawna pamięć

Posted on by Fundacja OZZ

fozz-post-20201009

 dr hab. n. med. i n. o zdr. Anna Staniszewska – Prezes Zarządu Fundacji Obywatele Zdrowo Zaangażowani, adiunkt w Katedrze i Zakładzie Farmakologii Doświadczalnej i Klinicznej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Zaburzenia pamięci czy otępienie to jedne z problemów współczesnej medycyny. Są to dolegliwości niezmiernie uciążliwe dla człowieka. Warto zatem zadać pytanie czy i w jaki sposób można wzmocnić pamięć. Najpierw jednak należy zdefiniować pamięć. Otóż pamięć jest to czynność poznawcza, która pomaga chwilowo lub na stałe zapamiętać, przechowywać i przypominać informacje. Główny podział pamięci obejmuje pamięć krótkotrwałą i długotrwałą. Zaburzenia pamięci nie są jednorodne i mogą przyjmować różną postać. Na sprawne działanie naszego mózgu wpływa wiele czynników, do głównych należy odpowiednia dieta, właściwa liczba godzin prawidłowego, niezaburzonego snu, czy dotlenienie organizmu. Produkty, które korzystnie działają na funkcjonowanie mózgu i poprawę pamięci obejmują m.in. jagody, awokado, zielone liściaste warzywa, brokuły, ryby, orzechy, nasiona czy kurkumę. Dotlenienie organizmu zaś można osiągnąć poprzez spacery na łonie natury, a także wysiłek fizyczny. Ćwiczenia nie tylko wzmagają ostrość umysłu, poprawiają koncentrację, ale także wzmacniają ogólną witalność i redukują stres, który nie sprzyja pamięci. Sen natomiast pozwala „odpocząć” mózgowi, jest czasem kiedy pamięć utrwala się. Chcąc przyswoić nowe informacje należy zadbać o przyjazne do tego warunki, np. ucząc się warto zadbać o odpowiednie otoczenie, jeśli nie możemy się skupić, gdy gra radio, należy je wyłączyć. Dobrym treningiem pamięci są gry edukacyjne, zmuszające do logicznego myślenia. Innym sposobem jest rozwiązywanie krzyżówek, sudoku i innych rebusów. Korzystnie na pamięć wpływa również czytanie. Zapamiętując warto również używać wszystkich zmysłów, łączyć nowe informacje z tymi już nam znanymi. Aby mózg był sprawy, należy go chronić, czyli zabezpieczać przed urazami, np. zakładając kask podczas jazdy rowerem. Trening mózgu powinien trwać całe życie. Uczymy się całe życie i nie można powiedzieć, że jest się na to „za starym”. Odpowiednia walka ze stresem też pozytywnie wpływa na mózg. Sprawne funkcjonowanie mózgu obejmuje też unikanie używek, takich jak alkohol, tytoń, substancje odurzające.

Dla odpowiedniej kondycji mózgu i prawidłowej pamięci przestrzegaj powyższych zasad!

[Blog #128] Bezpieczne grzybobranie

Posted on by Fundacja OZZ

fozz-post-20200925

 dr hab. n. med. i n. o zdr. Anna Staniszewska – Prezes Zarządu Fundacji Obywatele Zdrowo Zaangażowani, adiunkt w Katedrze i Zakładzie Farmakologii Doświadczalnej i Klinicznej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Wrzesień i październik to miesiące, które kojarzą się z wysypem grzybów. Potocznie mówi się, że grzybobranie to „sport narodowy Polaków”. W lesie można spotkać młodszych i starszych grzybiarzy, którzy wypatrują dorodnych okazów. Zbieranie grzybów dla jednych to pasja, dla innych sposób na zarobienie pieniędzy. Niezależnie od celu, wyprawy do lasu mają wiele zalet, ale tylko pod warunkiem, że wiemy jak to zrobić prawidłowo.

Wędrówka do lasu powinna mieć miejsce, kiedy dopisuje pogoda, intensywne wiatry, opady i burze lepiej przeczekać w bezpiecznym schronieniu. Wybierając się do lasu, pamiętajmy o odpowiednim ubraniu, dopasowanym do pogody, czyli o ubiorze z długimi nogawkami i rękawami, a także o nakryciu głowy. Zadbajmy o wygodne, stabilne obuwie z zakrytymi palcami. Taki strój chroni nas przed niechcianymi kleszczami, czy bezpośrednim kontaktem ze żmiją, która najczęściej kąsa w nieosłonięte części ciała. Pamiętajmy o zastosowaniu profilaktycznego środka odstraszającego zarówno komary, jak i kleszcze. Jeśli wybierasz się na dłuższą wędrówkę po lesie, weź ze sobą żywność oraz napoje, jeśli przewlekle stosujesz leki, nie zapomnij także o nich. Aby się nie zgubić możesz zabrać ze sobą mapę, dobrze zapoznaj się z terenem i pamiętaj o naładowaniu telefonu komórkowego, aby zadział w razie potrzeby. Warto, aby podczas wyprawy do lasu przyświecała nam myśl, iż to my jesteśmy gośćmi w tym lesie. Kiedy napotkamy dzikie zwierzę, zachowajmy spokój, bądźmy cicho. Jeśli ukąsi żmija lub ugryzie zwierzę niezwłocznie skontaktujmy się z lekarzem. W przypadku kontaktu ze żmiją nie wolno wysysać jadu, wygniatać, ani nacinać rany – to tylko zaszkodzi. Zbieraj grzyby i owoce lasu tylko te, co do których jesteś pewien i je znasz. Możesz również ze swoim zbiorem udać się do Inspekcji Sanitarnej celem jego weryfikacji. Nie zbieraj grzybów do foliowych reklamówek tylko najlepiej do przewiewnego kosza. Po zebraniu grzybów należy je jak najszybciej przygotować, susząc, gotując, smażąc czy marynując. Grzyby nie są zalecane dla dzieci. Nie należy grzybów popijać wodą i łączyć z alkoholem. Pomnij, iż krąży wiele mitów odnośnie grzybów:

1)        Tylko grzyby trujące żółkną po posoleniu. MIT

2)        Wszystkie grzyby trujące charakteryzuje ostry smak. MIT

3)        Grzyb nadjedzony przez zwierzę nie jest trujący. MIT

4)        Świeżo przekrojona cebula przyłożona do grzyba trującego czerniej. MIT

5)        Srebrna łyżeczka przyłożona do grzyba trującego czerniej. MIT

6)        Wielokrotna obróbka termiczna pozbawia grzyba trującego toksyny. MIT

7)        Grzyb trujący po przecięciu zmienia barwę na niebieską. MIT

8)        Wszystkie grzyby rurkowate (gąbka pod kapeluszem) są jadalne. MIT

9)        Wszystkie grzyby blaszkowate są trujące. MIT

10)      Moczenie grzybów w mleku, pozbawia grzyba trującego toksyn. MIT

11)      Trzeba zjeść dużo grzybów trujących, aby się zatruć. MIT

Pamiętaj, że Twoje bezpieczeństwo w dużej mierze zależy od Ciebie!